Było mu tak, jak gdyby ukazała mu się droga do upragnionego, nieznanego pożywienia". (4) Również w "Ameryce" znajdziemy wiele opisów posilających się osób (np. pana Greena lub Robinsona). Osoby wystę pujące w dziełach Kafki można podzielić na dwie grupy: na tych jedzących lub nacyconych i tych ciągle głodnych. Jeśli porównamy dokładnie wszystkie osoby w tekstach Kafki, szybko dojdziemy do wniosku, że głodne osoby są najczęściej tymi wyobcowanymi wobec całej reszty, natomiast jedzący lub nasyceni są szczęśliwi i nigdy nie cierpią z powodu wyobcowania. Warto zwrócić uwagę na to, że ci ostatni posilają się najczęściej w gronie innych osób, a osoby głodujące (jak np. Gregor z "Przemiany") są wykluczone z tego kręgu. Proces jedzenia jest więc obrzędem scalającym więzi międzyludzkie. Nie jest przypadkiem, że akurat skazaniec z "Kolonii karnej" jest bardzo głodny: "Żołnierz skończył już czyścić maszynę i teraz jeszcze wylał z puszki papkę różową do miski. Zaledwie zauważył to skazaniec, który już bodaj całkiem przyszedł do siebie, zaczął chłeptać papkę językiem. Żołnierz go odpychał, gdyż papka była przeznaczona na później." (5) Główny bohater opowiadania "Głodomór", podobnie jak Gregor z "Przemiany", świadomie głoduje, bo nie znalazł dotychczas tego pożywienia, którego szukał przez całe życie: " 'Zawsze pragnąłem, żebyście podziwiali moją głodówkę' rzekł głodomór. 'Toteż ją podziwiamy' odpowiedział dozorca uprzejmie. 'Ale nie powinniście jej podziwiać' rzekł głodomór'. 'Dobrze, wobec tego nie podziwiamy jej' rzekł dozorca 'ale właściwie dlaczego nie powinniśmy jej podziwiać ?' 'Ponieważ muszę głodować, nie potrafię inaczej' rzekł głodomór.' 'Popatrz no' powiedział dozorca 'a dlaczego nie potrafisz inaczej ? 'Ponieważ' rzekł głodomór, uniósł nieco główkę i mówił wargami wydłużonymi, jak do pocałunku, wprost do ucha dozorcy, aby nic nie uronił 'ponieważ nie mogłem znaleźć potrawy, która by mi smakowała. Gdybym ją znalazł, wierz mi, nie starałbym się o wywołanie sensacji i najadłbym się tak jak ty i inni.' " (6) Pokarm w dziełach Kafki spełnia rolę symbolu egzystencjalnego, bowiem bez pożywienia nie można żyć, a jego poszukiwanie to poszukiwanie sensu życia. Niewykluczone, że opowiadanie "Głodomór" to retrospektywne spojrzenie Kafki na swoje życie jako artysta, bowiem dla głodomora z opowiadania głodówka to przede wszystkim sposób uprawiania sztuki. Najważniejszą rolę w "Głodomorze" nie odgrywa jednak sama głodówka, lecz stosunek publiczności do głodomora i głodomora do publiczności. Nikt z widzów nie potrafi w prawidłowy sposób ocenić sztuki głodomora, bowiem większość z nich jest zdania, że głodomór oszukuje. Są też tacy, którzy są wprawdzie przekonani o tym, że głodomór oszukuje, ale mu jeszcze w tym oszukiwaniu chcą pomóc, bo bardzo im się podoba iluzja, jaką on, ich zdaniem, stwarza. Głodomór jest bardzo niezadowolony z takich osób: "[...] trafiały się nieraz nocne grupy dozorców, którzy odbywali straż bardzo niedbale, umyślnie siadali razem w odległym kącie i tam pogrążali się w grze w karty z oczywistym zamiarem użyczenia głodomorowi małego posiłku, którego, ich zdaniem, mógł zaczerpnąć z jakiś ukrytych zapasów. Nic nie sprawiało głodomorowi większej przykrości niż tacy dozorcy; doprowadzali go do rozpaczy, czynili mu głodowanie strasznie ciężkim [...]" (7) Gdy jednak później ludzie przestali odwiedzać klatkę głodomora, ten nie widzi już sensu dalszego uprawiania swojej sztuki, traci sens swojego życia, jak zresztą każdy artysta pozbawiony publiczności. Można przypuścić, że wzorcem głodomora był sam Kafka, którego dzieła często były źle interpretowane i przez to odrzucane przez czytelników, a ci, którym się podobały, widzieli tylko to, co sami chicieli w nich widzieć. W opowiadaniu sam narrator mówi: "Spróbuj wytłumaczyć sztukę głodu ! Jeżeli jej nie czuje, nie możesz mu jej uczynić zrozumiałą." (8) Podobnie jak Kafka głodomór "[...] nigdy nie był zadowolony, możliwe, że to wcale nie wskutek głodowania wychudł tak bardzo, iż pewni ludzie z żalem musieli trzymać się z dala od pokazów, bo nie znosili już jego widoku - może wychudł tak wskutek niezadowolenia z samego siebie." (9) Jeśli zinterpretujemy "Głodomora" jako ocenę własnej twórczości artystycznej autora opowiadania, to ocena ta musiała wypaść w jego oczach bardzo negatywnie.